Եվրոգոտու արվարձանները հոգնել են խնայելուց, կենտրոնը՝ նրանց փրկելուց. Ռուբինի

Եվրոպայում եվրոգոտու փլուզման, ինչպես նաև Իսպանիայի ու Իտալիայի՝ շուկաների նկատմամբ մատչումը կորցնելու ռիսկերը նվազել են Եվրոպական կենտրոնական բանկի՝ պարտատոմսերի հետգնման որոշման շնորհիվ: Եվրոգոտու հիմնարար խնդիրները՝ ցածր աճը, շարունակվող ռեցեսիան, մրցունակության կորուստը և մասնավոր ու պետական հսկայական պարտքը, շարունակում են մնալ չլուծված: Այսպիսի տեսակետ է հայտնել ամերիկացի հայտնի տնտեսագետ,Նոբելյան մրցանկի դափնեկիր, ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի տնտեսական խորհրդական Նուրիել Ռուբինին Project syndicate կայքում հրապարակած իր «Հակիրճ՝ գլոբալ տնտեսության մասին» հոդվածում:

Նրա կարծիքով՝ եվրոգոտու կենտրոնական, արվարձանային երկրների և ԵԿԲ –ի միջև «գործարքը», որն ընդգրկում է մեծածավալ ֆինանսական աջակցության դիմաց խիստ խնայողության իրականացման ծրագիրը, ներկայում տապալվել է: Սա պայմանավորված է հանգամանքով, որ արվարձանային երկրները «հոգնել» են խնայելուց, իսկ կենտրոնական երկրները՝ ֆինանսավորելուց:

Խիստ խնայողության քաղաքականության սպառված լինելու վկայությունը Իտալիայի վերջին ընտրություններում ներկայիս համակարգը քննադատող կուսակացությունների արձանագրած հաջողությունն է, Իսպանիայի և Պորտուգալիայի ցույցերը, ինչպես նաև Կիպրոսին ֆինանսական աջակացություն հատկացման դեմ զանգավածային բողոքը:

Գերմանիայի՝ Կիպրոսի բանկերի ավանդատուների հարկման նախաձեռնությունն էլ կենտրոնի՝ «հովանավորի» իր կարգավիճակից հոգնած լինելու վառ վկայությունն է: Եվրոգոտու անդամ մյուս երկրները ևս ցանկանում են սահմանափակել իրենց հարկատուների ռիսկերը՝ հայտարարելով, որ վարկատուների հարկումը ապագա խնդիրների լուծման ամենարդյունավետ տարբերակն է:

Ինչ վերաբերում է Չինաստանին, Ռուբինին նշում է, որ այստեղ իշխանափոխությունը բավական դյուրին է ընթացել, սակայն երկրի տնտեսական մոդելը, ինչպես հայտարարել է նախկին վարչապետ Վեն Ցզյաբաոն, անակյուն, չհավասարակշռված, չհամակարգված և անկենսունակ է:

Տնտեսագետի կարծիքով՝Չինաստանը բազմաթիվ այլ խնդիրներն ևս ունի: Մասնավորապես՝ ռեգիոնալ դիսբալանսը երկրի ներսում, հատկապես՝ գյուղերի և քաղաքների միջև տարբերությունը, հիմնական կապիտալի չափից ավելի մեծ խնայողությունները, ինչպես նաև մասնավոր ոչ մեծ սպառումը, եկամուտների անհամաչափ բաշխվածության աճը, շրջակա միջավայրի աղտոտումը և այլն:
Ռուբինին նշում է, որ ինչպես Չինաստանում, այնպես էլ Ռուսաստանում շարունակում են ամրապնդվել պետական կապիտալի դիրքերը, որը խոչընդոտում է արագ աճի ապահովմանը: Նրա կարծիքով՝ BRIC-ի բոլոր չորս տնտեսություներն էլ «գերտաքացած» են: Ռուբինին զարգացող մնացած երկրների համար առաջիկա տասը տարում զգալի աճ է կանխատեսում, այդ թվում՝ Ղազախստանում, Ադրբեջանում, Լեհաստանում:

Նրա կարծիքով՝Ճապոնիան տնտեսական նոր փորձարկում կիրականացնի՝ դեֆլացիան դադարեցնելու, աճը ապահովելու և գործարաար ու սպառողական վստահությունը վերականգնելու համար:

Մերձավոր Արևելքը, Ռուբինիի կարծիքով, կշարունակի մնալ անկայուն: Ըստ նրա՝ երիտասարդ բնակչություն և աճի մեծ պոտենցիալ ու դինամիկ մասնավոր սեկտոր ունեցող Թուրքիան ձգտում է դառնալ տարածաշրջանային տերություն, սակայն դեռևս առկա են զգալի խնդիրներ: Մանավորապես՝ գրեթե դադարեցվել է ԵՄ-ին անդամակցության գործընթացը: Եվրոգոտու ռեցեսիայի ազդեցությունը դեռևս մեծ է, ընթացիկ հաշվեկշռի բացասական սալդոն ևս շարունակում է զգալի մնալ, իսկ դրամավարկային քաղաքականությունը՝ անկայուն, քանի որ մրցունակության մեծացման և բարձր աճի ապահովման փորձերը առերեսվում են գնաճի վերահսկման և վարկավորման սահմանափակման անհրաժեշտությանը:

ԱՄՆ-ում, ըստ Ռուբինիի, առկա են տնտեսական դրական մի քանի միտումներ՝ անշարժ գույքի շուկայի վերականգնումը, թերթաքարային նավթի և գազի արդյունահանումը, նոր աշխատատեղերի ստեղծումը, քանակական մեղմացման ագրեսիվ քաղաքականությունը:
Մյուս կողմից՝ Միացյալ Նահանգներում զգալի ռիսկերը պահպանվում են: Այսպես շարունակում է բարձր մնալ գործազրկության մակարդակը, աճն արգելակվում է բարձր հարկերի և բյուջետային ծախպերի կրճատման հետևանքով:

Հայտնի տնտեսագետը եզրահանգել է, որ զարգացած երկնրերի շրջանում ամենից լավ իրադրությունում ԱՄՆ-ն է, որին հաջորդում է Ճապոնիան: Եվրոգոտին «թաղված» է ռեցեսիայում, ինչն ավելի է խորացել դրամավարկային և բյուջետային կոշտ քաղաքականության պայմաններում: Ինչ վերաբերում է զարգացող երկրներին, 2014թ. Չինաստանը կարող է տնտեսական ցուցանիշների անկում արձանագրել, եթե կառուցվածքային բարեփոխումներ չիրականացնի: BRIC-ի մյուս երկրները պետք է հրաժարվեն պետական կապիտալիզմից: Չնայած BRIC-ի և Լատինական Ամերիկայի ու Ասիայի երկրների լավ ցուցանիշներին, նրանց հնարավությունները բավարա չեն լինի գլոբալ տնտեսության շարժիչը դառնալու համար, ամփոփում է Ռուբինին: