Փաշինյան-Ծառուկյան անցյալից

«Հայկական ժամանակ» օրաթերթի նախկին գլխավոր խմբագիր Նիկոլ Փաշինյանը օլիգարխ Գագիկ Ծառուկյանի քննադատներից էր սկսած այն ժամանակից, երբ վերջինս (հավանաբար ոչ առանց Ռոբերտ Քոչարյանի աջակցության) հիմնադրեց «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը 2004-ին։ Այդ տարի հրկիզվեց Փաշինյանի «Նիվա» ավտոմեքենան։ Մեղադրանքներն ուղղվեցին Ծառուկյանի դեմ։

2007-ի խորհրդարանական ընտրություններում Նիկոլ Փաշինյանը ձևավորեց «Իմպիչմենտ» դաշինքը, որի հիմնական կարգախոսն էր՝ «Ո՛չ դոդացմանը, ո՛չ սերժանտացմանը, ո՛չ ռոբոտացմանը»։ Կարգախոսի բովանդակությունը վերծանելու իմաստ, ինչպես 2007-ին, այնպես էլ այսօր, չկա։

2007-ի կեսերից հետո, երբ տասնամյա լռությունից հետո հրապարակ իջավ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, Փաշինյանը նրա կողքին էր։ Քիչ է ասել՝ նրա կողքին էր։ Փաշինյանը իր հայտնի 1+1+1+1+1․․․ բանաձևով և ամեն ինչով Տեր-Պետրոսյանի հաջողության շարժիչն էր։

Մոտ մեկուկես տարվա ընդհատակից ու նույնքան բանտարկությունից հետո Փաշինյանը դուրս եկավ ազատություն, 2012-ին պատգամավոր ընտրվեց Տեր-Պետրոսյանի գլխավորած ՀԱԿ-ի ցուցակով։ Կարճ ժամանակ անց, սակայն, Փաշինյանի և Տեր-Պետրոսյանի միջև տեղի ունեցավ խզում։ Հիմնական և գլխավոր պատճառը Տեր-Պետրոսյանի բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության նպատակն էր, այն է՝ օլիգարխ Գագիկ Ծառուկյանին ներգրավել Սերժ Սարգսյանի ավազակապետական համակարգը կազմաքանդելու գործում։

Համակարգը չքանդվեց, իսկ Ծառուկյանը Սերժ Սարգսյանի և երիտհանրապետականներ Արմեն Աշոտյանի ու Կարեն Ավագյանի, անգամ Ծառուկյանի խնամի Հովիկ Աբրահամյանի կողմից ենթարկվեց հրապարակային ստորացման։ Փաշինյանը ի սկզբանե դեմ էր Ծառուկյանի ներգրավմանը՝ դա համարելով ձախողված քայլ։

2015-ի հունվարին «Հայկական ժամանակ»-ում կեղծանունով հրապարակվեց «Մեծ խառնակչություն» վերնագրով հոդվածաշար, որի հեղինակը, դատելով շարադրանքի ոճից, Նիկոլ Փաշինյանն էր։

Այդ շրջանում Փաշինյանին Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցները ամենակոշտ ձևով քննադատում ու ծաղրուծանակի էին ենթարկում՝ նրան մեղադրելով Սերժ Սարգսյանի հետ թաքուն համագործակցելու մեջ։ Ընդհուպ մինչև 2018-ի ապրիլի սկիզբը Տեր-Պետրոսյանի ամենամտերիմ կողմնակիցները Փաշինյանին մեղադրում էին Սերժի խաղը՝ կեղծ ընդդիմադիրի և նրա երրորդ ժամկետով մնալը օրինականցնելու խաղը խաղալու մեջ։

***

Այս ամենը վերհիշեցի, երբ այսօր հետևում էի Ազգային ժողովի նախագահի տեղակալների ընտրությանը։  «Իմ քայլը» խմբակցությունից Ալեն Սիմոնյանը և Լենա Նազարյանը, ինչպես նաև «Բարգավաճ Հայաստան»-ից Վահե Էնֆիաջյանը ընտրվեցին Ազգային ժողովի նախագահի տեղակալներ։

Լենա Նազարյանի օգտին քվեարկեց 124, Ալեն Սիմոնյանի օգտին՝ 109, իսկ Վահե Էնֆիաջյանի օգտին՝ 108 պատգամավոր։ «Լուսավոր Հայաստան»-ից թեկնածու Մանե Թանդիլյանին կողմ քվեարկեց 19 պատգամավոր։

Այսպիսով, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի «Իմ քայլը» ընտրեց Բարգավաճին։

Քաղաքականության մեջ չկան մշտական բարեկամներ ու թշմանիներ, կան մշտական շահեր։ Այսօր իշխող ուժի շահը պահանջում է քվեարկել Բարգավաճի օգտին, վաղը Փաշինյանի համար Գագիկ Ծառուկյանը կրկին կարող է դառնալ օլիգարխ և կարգախոսի բաղադրիչ։

Քաղաքական այսպիսի վայրիվերումները նորություն չեն։ Նույն Լևոն Տեր-Պետրոսյանը 1990-ական թթ․ Արցախում օրինական՝ ընտրությունների ճանապարհով իշխանության եկած ՀՅԴ-ի դեմ պայքարում օգտագործում էր անօրինական միջոցներ, այդ թվում՝ Ռոբերտ Քոչարյանին ու Սերժ Սարգսյանին։ 1993-ին Սերժին, իսկ 1997-ին Քոչարյանին նա բերեց Երևան, որոնք մեկ տարի անց «պատերազմի կուսակցության» մյուս մասնակիցների հետ տապալեցին իրեն։

Ապա ՀՅԴ-ն, Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը պայքարում էին ընդդեմ լևոնականության (տերմին, որը չունի բացատրություն)։ Այսօր նույն ՀՅԴ-ն, Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի կոմնակիցները մեղադրում են Փաշինյանին Հայաստանի անվտանգության համակարգը վտանգելու և Արցախը Ադրբեջանին վերադարձնելու, հայ ավանդական ընտանիքի հիմքերը խարխլելու փորձերի, սեռական փոքրամասնությունների հանդեպ հանդուրժողականության ու այլ «մեղքերի» մեջ։ Եվ որպես այս ամենի «հիմնավորում» բերվում է այն, որ Նիկոլը լևոնական է։

Թաթուլ Հակոբյան