15 հոկտեմբեր, 2012 23:46

Armenian Education Anytime Anywhere

2009թ. Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության (ՀԲԸՄ) ֆինանսավորմամբ հիմնադրվել է Հայկական վիրտուալ համալսարանը, որն իր «Հայոց լեզու», «Հայոց պատմություն» և «Հայկական մշակույթ» ֆակուլտետներում յոթ լեզուներով ուսուցում է իրականացնում:  Համալսարանն աշխատանքներն սկսել էր 100 ուսանողով, ներկայում այդ թիվն անցնում է 2000-ը: Վիրտուալ կրթության մասին ՍիվիլՆեթը զրուցել է Հայկական վիրտուալ համալսարանի հիմնադիր և տնօրեն Երվանդ Զորյանի հետ:

-Պարոն Զորյան, Դուք սկսեցիք մոտ 100 ուսանողով: Ինչպե՞ս է փոփոխվում դինամիկան, ինչպե՞ս է զարգանում համալսարանը, ինչպե՞ս եք Դուք տեսնում այդ զարգացումը:
-Երբ հիմնադրեցինք Վիրտուալ համալսարանը, մենք չգիտեինք՝ քանի ուսանող կունենանք: Տեղյակ էինք, որ հետաքրքրություն կա հայագիտական կրթություն ստանալու նկատմամբ, սակայն սկզբնական շրջանում չգիտեինք, թե ինչպես մեծացնել ուսանողների քանակը և աշխարհում հասնել զգալի մակարդակի: Առաջին կիսամյակը մենք սկսեցինք 100-ից մի քիչ ավելի ուսանողներով, սակայն թվերն աճեցին, և այսօր, երբ մենք բոլորում ենք մեր երրորդ տարին, արդեն հատել ենք 2000-ի սահմանը:

-Այս կարճ ժամանակահատվածի համար 2000-ը զգալի թիվ է: Ի՞նչ դասընթացներ ունեք, ի՞նչ եք դասավանդում:
-Մենք մեր դասընթացները բաժանել ենք երեք բաժինների: Այսինքն, հայկական կրթությունը երեք տարբեր ձևերով ենք մատուցում: Մեկը հայոց լեզուն է, որն ունի ամենաբարձր պահանջարկը հայերի մեծ մասի կամ ոչ հայերի կողմից, որոնք Հայաստանի հետ ինչ-որ առնչություն ունեն և ցանկանում են հայերեն սովորել: Դասավանդում ենք և՛ արևելահայերեն, և՛ արևմտահայերեն: Այսպիսով, սա մի բաժինն է, սկսվում է 0-ից, ենթադրելով, որ սկսնակները լեզվին ծանոթ չեն ընդհանրապես, մինչև պրոֆեսիոնալ մակարդակ, որտեղ յուրաքանչյուրը կարող է վարժ խոսել, հասկանալ, գրել, կարդալ և այլն: Եթե մեկն արդեն ինչ-որ չափով տիրապետում է լեզվին, նրա դասընթացը սկսվում է միջին մասից: Երկրորդ բաժինը պատմությունն է: Մենք պատմության դասընթացները բաժանում ենք ութ ժամանակահատվածների՝ սկսած հնադարից մինչև արդի ժամանակներ: Երրորդը մշակութային բաժինն է, որտեղ ուսուցանում ենք հայկական ճարտարապետություն, երաժշտություն, արվեստներ և այլն:

-Համալսարանում ուսուցումը յոթ լեզուներով է իրականացվում: Ինչո՞ւ և ինչպե՞ս:

-Մենք սկսեցինք քանակով սահմանափակ դասընթացներից, ապա ընդարձակեցինք դրանք՝ միաժամանակ ավելացնելով ուսուցման լեզուների քանակը: Սփյուռքն ընդհանուր առմամբ, ցավոք, չի խոսում հայերեն, խոսում է տարբեր լեզուներով: Այդ պատճառով մենք որոշեցինք դասավանդել մի քանի լեզուներով` անգլերեն, ֆրանսերեն, ռուսերեն, իսպաներեն և հայախոսների համար՝ արևելահայերեն ու արևմտահայերեն: Վերջերս ավելացրել ենք նաև թուրքերենը շատ հայերի և ոչ հայերի համար, որոնք թուրքերենից բացի ուրիշ լեզու չգիտեն:

-Դա երևի շատ կարևոր է Թուրքիայի ներսում հայկական փոքրամասնության հայկական ինքնությունը պահպանելու համար:
-Այո, դա հնարավորություն է վերադառնալու հայկական արմատներին, միանալու հայկականությանը: Նրանցից շատերը հաճախում են հայկական դպրոց կամ եկեղեցի, սակայն չունեն այդ հնարավորությունը: Այնպես որ, դա նրանց համար հնարավորություն է:

-
Ի՞նչ նոր ծրագրեր եք նախատեսում այս և գալիք ուսումնական տարում:
-Ինչպես գիտեք, բացի ուսանողների թվի և ուսումն իրականացվող լեզուների քանակի աճից, մենք ձգտում ենք ավելացնել նաև տարիքային խմբերը: Սկզբնական շրջանում ուսանողները չափահաս անձինք էին,  սակայն նրանցից հետո մենք ցանկացանք ներգրավել երեխաների, ինչը սկզբնական շրջանում չէինք նախատեսում: Աշխարհի տարբեր մասերից բազմաթիվ հայկական դպրոցներ դիմեցին մեզ` ուսուցման այս նոր` օնլայն տեսակին ծանոթանալու համար, որը մուլտիմեդիայի, էլեկտրոնային, զանազան հետաքրքիր խաղերի միջոցով կրթության հնարավորություն է: Այսպիսով, նրանք ցանկանում էին հայկական դպրոցներում կիրառել նորարական ուսուցման այս եղանակը: Մենք սա անվանում ենք հիբրիդ համակարգ այն իմաստով, որ մի կողմից այն առցանց է, մյուս կողմից` դեմառդեմ, քանի որ դասարանում է ուսուցիչը: Այս հիբրիդ համակարգը բավական գրավիչ դարձավ: Մենք սկսեցինք Դուբայում, Շարժայի հայկական դպրոցում, ապա մեթոդը տարածվեց Արևելյան Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Արևմտյան Եվրոպայում և այլուր: Այսօր մենք ունենք մեզ հետ համագործակցող ավելի քան տասը հիբրիդային դպրոցներ, որոնք երեխաներին դասավանդելու համար օգտագործում են Վիրտուալ համալսարանի դասընթացները:

-Ի՞նչ կասեք ձեր ուսանողության տարիքային շրջանակի մասին:
-Այն բավական լայն է: Ունենք անհատ ուսանողներ` 16 տարեկանից բարձր, ունենք ուսանողներ անգամ մինչև 80-85 տարեկան: Իհարկե, 20-30 տարեկանների խումբն ամենամեծն է, հետո գալիս է 30-40 տարեկանների խումբը:

-20 տարեկան` նշանակում է նրանք հիմնականում ուսանողներ են: Իսկ այդ ուսանողները ստանու՞մ են միավորներ իրենց համալսարանների ներսում` վիրտուալ դասընթացների կրեդիտների շնորհիվ:
-Իհարկե ստանում են, և դա մեր առավելություններից մեկն է, նույնիսկ նրանք կարող են ընտրել` ցանկանո՞ւմ են ստանալ կրեդիտ, թե՞ ոչ: Կախված նրանից, թե քանի տարեկան են և ուսուցման որ փուլում են գտնվում, եթե ընտրում են կրեդիտներով ուսուցումը, պետք է ծրագրեր անցնեն, քննություններ հանձնեն, խմբային ծրագրերի մասնակցեն իրենց վիրտուալ դասընկերների հետ: Կամ կարող են լինել որպես դիտորդներ, աուդիտորներ, որի դեպքում դու մասնակցում ես դասընթացներին բոլորի նման, սակայն քննություն չես հանձնում: Համալսարանական ուսանողների համար նախընտրելի է կրեդիտ ստանալ, քանի որ նրանք Հայկական վիրտուալ համալսարանից այդ կրեդիտները կարող են տեղափոխել այն համալսարաններ, որտեղ սովորում են:

-Ո՞րն է Վիրտուալ համալսարանի հաջորդ քայլը, առաքելությունը:
-Նախագիծն ամբողջությամբ ֆինանսավրվում է ՀԲԸՄ-ի կողմից: Միության մասնաճյուղերը, մամուլը և անդամները մեզ շատ են աջակցում ներթափանցելու հայկական տարբեր գաղթօջախներ: Այսօր մեր ակնկալիքներն իրոք մեծ են: Մենք ցանկանում ենք ընդլայնվել դեպի Արևելյան Եվրոպա, նախկին խորհրդային հանրապետություններ՝ Ռուսաստան, ԱՊՀ երկրներ և այլն: Մենք շատ լավ հարաբերություններ ենք զարգացրել նոր համայնքների տարածքներում: Հաջողություն ենք գրանցել Թբիլիսիում: Մեր խորհրդի անդամները մեզ շատ օգնեցին այնտեղ հաստատվելու համար: Նաև հաջողված պատմություն ունեցանք Ռոստովում, որտեղի ամուր հայկական համայնքը ստեղծել է Հայկական վիրտուալ համալսարանի սեփական լաբորատորիան:

Զրուցեց Հարութ Էքմանյանը