28 հունիս, 2013 09:30

Հեքիաթներ՝ կառավարության նիստին

Կառավարության երեկվա նիստին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը մի քանի ուշագրավ հայտարարություններ արեց, որոնք հուշում են, որ նա իր անվան հետ կապված օֆշորային սկանդալի հարցում որևէ տրամաբանական արդարացում կամ բացատրություն չունի:

«Օֆշորային գոտու հետ կապված քաղաքական սպեկուլյացիաներ կան, ինչ հեքիաթներ ասես, որ չեն հորինում՝ փորձելով վարկաբեկել: Ամբողջական տեղեկատվությունը հասանելի է լինելու զանգվածային լրատվական միջոցներին»,– ասաց վարչապետը:

Օֆշորային սկանդալը քաղաքական սպեկուլյացիա որակելը ամենահարմար տարբերակն է արդարանալու, քանի որ այդ պարագայում նրա նկատմամբ հնչեցվող քննադատությունները կարող են ընկալվել քաղաքական պատվեր, այսինքն՝ սուբյեկտիվ քննադատություն:

Փաստացի, Տիգրան Սարգսյանը կասկածելի զուգադիպությամբ սկանդալից պաշտպանվում է մեկ օր առաջ մամուլում հայտնված այն տեղեկատվության տրամաբանության շրջանակներում, թե իբր օֆշորային սկանդալը տաք պահելու համար «հայտնի շրջանակների կողմից ծախսվել է 100 հազար ԱՄՆ դոլար»: Սակայն տարօրինակն այն է, որ այս ընթացքում ամենապասիվ դիրքորոշումը օֆշորային սկանդալի շուրջ որդեգրել են հենց քաղաքական ուժերը:

Բացառությամբ մի քանի դեպքերի՝ քաղաքական դաշտի մեծամասնությունը իրեն խիստ զգուշավոր է պահում: Իսկ օֆշորային սկանդալը տաք է պահվում բացառապես առանձին վերցրած մի քանի լրատվամիջոցների ջանքերի շնորհիվ: Շատ կասկածելի է, թե իրականում սկանդալի շուրջ ով է հեքիաթներ պատմում՝ լրատվամիջոցնե՞րը, թե՞ դրանում ներգրավված անձինք:

Կառավարության նիստին Տիգրան Սարգսյանի հայտարարություններից ուշագրավ էր նաև կառավարության առաջ բողոքող քաղաքացիների առկայությունը, որը պայմանավորեց «միջին օղակի չինովնիկների գործունեությամբ»: «Շատ հաճախ մարդիկ, որ բողոքում են կառավարության մոտ, նրանց այստեղ հայտնվելը պայմանավորված է նրանով, որ միջին օղակի չինովնիկները նրանց պատասխանում են՝ մենք ի՞նչ անենք, կառավարությունը պետք է որոշում ընդունի: Այդ մարդիկ կա՛մ կոմպետենտ չեն, կա՛մ հատուկ են անում, մարդկանց ուղղորդում են այստեղ՝ ցույցերի»,– ասաց նա: Սա ևս պատասխանատվությունից խուսափելու յուրօրինակ մարտավարություն է, երբ մեղավոր են բոլորը՝ բացի բարձրագույն իշխանությունից:

Պետական ապարատի մանր ու միջին օղակներին զրկելով ինքնուրույնությունից և նրանց դարձնելով հլու-հնազանդ կամակատարներ՝ բնական է, որ քաղաքացիների տարատեսակ դժգոհությունների ուղղակի հասցեատերերը դառնալու են վարչապետն ու նախագահը:  

* Սյունակում արտահայտված տեսակետները կարող են չհամընկնել ՍիվիլՆեթի տեսակետներին: